استخوان‌ ماهیان باستان شواهد جدیدی از زندگی در روستاهای ابتدایی در امارات متحده عربی، ارائه می‌دهد

استخوان‌ ماهیان باستان شواهد جدیدی از زندگی در روستاهای ابتدایی در امارات متحده عربی، ارائه می‌دهد

باستان‌شناسان اطلاعاتی در رابطه با روش‌های ماهیگیری در عصر سنگ براساس هزاران استخوان کشف شده از محوطه‌های باستانی در سواحل امارات متحده عربی به دست آورده‌اند

به گزارش سایت The National استخوان‌های ماهی باستانی به دست آمده در حاشیه جنوبی خلیج فارس شواهدی از چگونگی پیشرفت جوامع عصر سنگ در حدود 8000 سال پیش ارائه می‌کنند. تجزیه و تحلیل هزاران قطعه استخوان کشف شده از دو جزیره در امارات متحده عربی سرنخ‌هایی در مورد رژیم‌های غذایی، روش‌های ماهیگیری و شیوه زندگی برخی از اولین تمدن‌های ثبت شده در منطقه نشان داد.

مقدار زیادی از بقایای ماهی‌های کوچک که در نزدیکی ساحل جزیره مَرَوَح‎ یافت شده، حاکی از آن است که کسانی که در آنجا زندگی می‌کردند از شبکه توری و تله‌های مانع ساحلی برای گرفتن ماهی‌های امپراتور در مناطق کم عمق دریا استفاده می‌کردند.

استخوان‌های دیگر شواهدی ارائه دادند مبنی بر اینکه برخی از گروه های عصر سنگ در این منطقه، کوچ‌رو نبوده‌اند، و به اعتقاد برخی کارشناسان، در یک مکان استقرار یافته‌اند.

مارک بیچ، رئیس باستان‌شناسی الظفره و ابوظبی در وزارت فرهنگ و جهانگردی، گفت: استخوان‌هایی که از زباله‌های باستانی قدیمی در این مکان‌ها کشف شده‌اند، به ترسیم تصویری بهتر، از چگونگی زندگی مردم در هزاران سال پیش کمک کردند.

وی افزود: «بقایای مواد غذایی موجود در این منطقه بهشتی برای باستان‌شناسان است زیرا اطلاعاتی را در مورد آنچه كه ساكنان می‌خوردند به ما می دهد. ما می‌توانیم اطلاعات دقیقی از استخوان‌های این ماهی‌ها بدست آوریم. که به انجام تحقیقات کمک کرده است.»

بیچ گفت: «ما درباره انقلاب نوسنگی صحبت می‌کنیم، وقتی مردم در جاهای دیگر حیوانات و گیاهان را اهلی می‌کردند، در منطقه خلیج فارس به دلیل اتکا به منابع دریایی، نوع دیگری از انقلاب را شاهد هستیم. آن‌ها هر چیزی را که در دریا حرکت می‌کند می‌خوردند، صدف‌، دلفین‌ها، گاوهای دریایی و به شدت مشغول ماهیگیری بودند. بنابراین داستان استخوان‌های ماهی بخشی از تصویر بزرگ‌تری از این جوامع ساحلی اواخر دوران سنگ است، که به بهترین وجه برای زنده ماندن با محیط اطراف خود سازگار شده‌اند.»

استخوان ماهی‌ها با روش فلوتیشن (شناور کردن رسوبات در آب) بازیابی شد. در جزیره مَرَوَح، که در ساحل میرفا، شهری که در حدود 170 کیلومتری غرب پایتخت قرار دارد، بقایای خانه‌های سنگی پیدا شده است. آن‌ها اولین نمونه‌ها از اینگونه معماری در خلیج فارس هستند.

باستان‌شناسان در این جزیره از کشف مرواریدی خبر دادند که به نظر می‌رسد قدیمی‌ترین مروارید طبیعی جهان است. این سنگ قیمتی بین 5،800 تا 5،600 پیش از میلاد قدمت دارد و ثابت می‌کند که مرواریدها در حدود 8000 سال پیش در این منطقه استفاده شده‌اند. همچنین بیش از 7،500 استخوان ماهی از منطقه‌ای در جزیره، که زمانی خانه‌های سنگی در آنجا بوده، کشف شد.

54.846 استخوان دیگر در جزیره دالما که در شمال‌غربی جزیره سیدبن‌یاس قرار دارد، کشف و ضبط شدند. در مروه، 37 درصد از استخوان‌های بازیابی شده به اندازه کافی سالم بودند، تا خانواده یا گونه‌های ماهی‌های صید شده و خورده شده، را بتوان شناسایی کرد در مورد دالما، اما این آمار 31 درصد بود.

وجود وزنه‌های سنگی در این محوطه‌ها – وزنه‌هایی که برای نگه داشتن تورهای ماهیگیری استفاده می‌شود – ثابت می‌کند، که از نوعی تور برای گرفتن ماهی استفاده شده است، که با وزنه‌های سنگی در آب نگه‌داشته می‌شدند، باستان‌شناسان بر این باورند که تله‌های گارگور (gargoor) (قفس‌های صید)، ممکن است از ساقه‌های نخل ساخته شده باشند.

کوین لیدور، محقق دانشگاه پوربن سوربن، گفت: «شاید شناسایی 60 درصد از استخوان‌ها غیرممکن باشند. اما 30 تا 40 درصد استخوان قابل شناسایی، به اندازه کافی است. باستان‌شناسان با شناسایی انواع ماهی‌های صید شده، اطلاعاتی در مورد رژیم‌های غذایی جوامع و روش‌های شکار آن‌ها بدست آورده‌اند.»

در مروه، بیشتر ماهی‌ها از نوع سنگسر (grunt)، سیم ماهی (bream) یا شِهری‌ماهی (Emperor) بودند كه در آب‌های كم عمق زندگی می‌کنند. اگرچه بقایای برخی از کوسه‌ها و اره‌ماهی‌ها نیز یافت شده، اما تعداد استخوان این گونه‌ها اندک بود و این نشان می‌دهد که آن‌ها نیز نزدیک ساحل بوده‌اند.

در دالما، که آب‌های اطراف آن عمیق‌تر است، شواهد بیشتری از ماهی تن‌، و گروه‌های بزرگ‌تر، هامورها، کوسه‌ها و دلفین‌ها به دست آمده. این موضوع نشان می‌دهد ماهیگیران از قایق‌ها، توری‌ها و تله‌های طعمه‌ای برای صید ماهی در آب‌های آزاد استفاده می‌کردند.

ماهی بخش اصلی رژیم‌های غذایی این جوامع بوده، اگرچه بقایای گوسفند، بز و گاو نیز در این مکان‌ها به دست آمده. این حیوانات باید از مناطق دیگر به این منطقه آورده شده و اثبات می‌کند که تجارت در سراسر خلیج فارس جریان داشته، از جمله عراق که اکنون نیز این تجارت جریان دارد.

حدود هشت درصد از استخوان‌های ماهی مورد مطالعه در دالما سوخته بودند. علائم آتش در قسمت‌هایی از اسکلت که گوشت کمتری داشتند‌، نشان می‌دهد که ماهی احتمالاً به طور کامل روی زغال پخته شده است.

استخوان‌های ماهی مطالعه شده همچنین سرنخ‌هایی در رابطه با زندگی مردمان امارات متحده عربی در این زمان ارائه می‌کنند. پیش از این اعتقاد بر این بود که این گروه‌ها زندگی عشایری داشتند، اما این استخوان‌ها شواهد و مدارکی ارائه می‌کنند مبنی بر اینکه برخی از افراد جامعه در طول سال در روستاها مستقر شده‌اند، و نیمه‌کوچ‌رو بوده‌اند.

وجود ماهی تن در دالما که در زمستان بیشتر دیده می‌شد، و هامورها (Groupers) که در بهار و تابستان رایج تر بود، نشان می‌دهد که ماهیگیری در طول سال در جریان بوده.

آقای لیدور گفت: «بسیاری از باستان‌شناسان که در امارات متحده عربی و عمان مشغول به کار بودند با توجه به زندگی بادیه‌نشینی اعراب فکر می‌کردند که مردم از دوره نوسنگی، کوچ‌رو بوده‌اند. اما شواهد به دست آمده، خلاف این موضوع را اثبات می‌کند.»

close

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *