تأثیر کیهانی باعث تخریب یکی از اولین سکونت‌گاه‌های بشری در جهان شد

تأثیر کیهانی باعث تخریب یکی از اولین سکونت‌گاه‌های بشری در جهان شد

پیش از آن‌که سد تبقاء در دهه 1970 میلادی، رودخانه فرات در شمال سوریه را مسدود کند، یک محوطه باستان‌شناسی به نام ابوهریره میزبان کوچ‌روهایی بود که برای اولین بار ساکن شدند و شروع به کشت محصولات زراعی کردند. تپه بزرگی حاصل از این سکونت در حال حاضر در زیر دریاچه اسد قرار دارد.

به گزارش Science Daily، پیش از آب‌گیری این سد و تشکیل دریاچه آن، باستان‌شناسان توانستند مواد فرهنگی فراوانی از جمله بخش‌هایی از خانه‌ها، مواد غذایی و ابزارها را با دقت استخراج و توصیف کنند – مدارک فراوانی که به آن‌ها کمک کرد دوره‌ی انتقالی از کوچ‌نشینی به کشاورزی را در  حدود 12.800 سال پیش شناسایی کنند، این یکی از مهمترین وقایع در تاریخ فرهنگی و زیست محیطی زمین ما بود.

اما ابوهریره داستان دیگری برای گفتن دارد. موادی در میان غلات و حبوبات، و بر روی مصالح ساختمانی و استخوان‌های حیوانات پاشیده شده بود، که به نظر شبیه مواد مذاب بود. از ویژگی‌های مواد این بود که در دمای بسیار بالا ذوب شده بودند – بسیار بالاتر از آنچه انسان در آن زمان می‌توانست به آن دست یابد –  حتی فراتر از دمایی که حاصل از گدازه‌های آتشفشان باشد.

جیمز کنت، پروفسور بازنشسته زمین‌شناسی از دانشگاه سانتا باربارا در کالیفرنیا، می‌گوید: «برای کمک به درک، چنین درجه حرارتی، باید دمایی را تصور کرد که در کمتر از یک دقیقه اتومبیلی را به طور کامل ذوب ‌کند.» وی افزود: «چنین شدت حرارتی تنها می‌تواند ناشی از پدیده‌ای بسیار شدید، انفجاری، پرانرژی، و پر سرعت باشد، انفجاری که منشاء کیهانی داشته باشد.»

براساس اطلاعات جمع‌آوری شده قبل از غرق شدن این سایت، کنت و همکارانش ادعا می‌کنند که ابوهریره نخستین سکونتگاه بشری است که تحت تاثیر مستقیم قطعات متلاشی شده یک شهاب‌سنگ، قرار گرفته. به گفته کنت، این قطعات همه بخشی از همان شهاب‌سنگ هستند که به احتمال زیاد در اواخر دوره‌ی پلیستوسن با جو زمین برخورد کرده و منفجر شده است. این اتفاق منجر به انقراض بیشتر حیوانات بزرگ، از جمله ماموت‌ها، و اسب‌ها و شترهای آمریکایی شد، همچنین منجر به ناپدید شدن فرهنگ کلوویس در آمریکای شمالی (فرهنگی پیش از تاریخی) به شکلی ناگهانی شد.

کنت گفت: «کشفیات جدید ما نشان‌دهنده یک دمای بسیار بالا است، که تنها می‌تواند متاثر از یک واقعه کیهانی باشد.» او و همکارانش، چنین یافته‌هایی را نخستین بار در سال 2012 گزارش کردند.

ابوهریره در شرقی‌ترین بخش منطقه‌ای قرار دارد که امروز به عنوان محدوده درایاس جوان (YDB) معروف است، که شامل حدود 30 محوطه دیگر در آمریکا، اروپا و بخش‌هایی از خاورمیانه است. این محوطه‌ها شواهدی از آتش‌سوزی گسترده دارند، از جمله لایه‌ای گسترده و غنی از کربن «معروف به فرش سیاه» که حاوی میلیون‌ها ریز الماس (Nanodiamonds) ]ذرات الماس در ابعاد کوچکتر از یک میکرومتر[ است، به همراه غلظت بالای پلاتینیوم و گوی‌های کوچک فلزی که در دماهای بسیار بالا شکل گرفته بودند.

 فرضیه تأثیر YDB به دلیل حجم بالای کشفیات جدید در سال‌های اخیر از مقبولیت ویژه‌ای برخوردار شده است؛ از جمله یک گودال عظیم جوان در زیر لایه‌های یخ، یک یخچال طبیعی در شمال‌غرب گرینلند، به نام دهانه  هیاواتا (Hiawatha Crater) که ناشی از یک تصادم عظیم، و مواد مذاب شده در درجه حرارت بالا و شواهدی از این دست، در یک سایت باستان شناسی به نام پیلاوکو (‌Pilauco)، در جنوب شیلی است.

کنت گفت: «روستای ابوهریره به طور ناگهانی تخریب شده است، بر خلاف شواهد موجود از پیلاوکو، که شواهدی از  قصابی حیوانات بزرگ، تا مدتی بعد از لایه سوخته YDB در آن یافت شده، محوطه‌ی ابوهریره شواهد دقیقی از یک فاجعه عظیم در یک استقرارگاه اولیه انسانی را نشان می‌دهد. کنت خاطرنشان کرد: «یک تصادم یا یک جریان هوای حاصل از آن، می‌بایست در فاصله مناسبی از روستا اتفاق افتاده باشد، که باعث شده گرما و گدازه فراوانی در تمام سطح روستای ابوهریره پراکنده شود.»

گدازه‌ها برای ترکیب ژئوشیمیایی، شکل، ساختار، دمای تشکیل، خصوصیات مغناطیسی و آب موجود در آن آنالیز شد، نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل نشان داد که این ماده در دماهای بسیار بالا تشکیل شده و شامل مواد معدنی سرشار از کروم، آهن، نیکل، سولفیدها، تیتانیوم و حتی پلاتینیوم و ایریدیوم – نوعی آلیاژ طبیعی – است که تمام این عناصر در دماهای بالاتر از 2200 درجه سانتیگراد تشکیل شده‌اند.

کنت گفت: «این مواد در دمای نرمال و طبیعی زمین نادر و کمیاب هستند، اما به فراوانی، در موارد نادری، ناشی از چنین اتفاقاتی یافت می‌شوند. براساس نتایج مطالعات اخیر، گدازه‌ها از ذوب و تبخیر آنیِ، زیست توده‌ی منطقه‌ای، خاک‌ها، و رسوبات سیلابی، که به سرعت سرد شده‌اند شکل‌گرفته‌اند. علاوه بر این، از آنجا که مواد یافت شده، به طور قطع با یافته‌های موجود در لایه‌های YDB در سایر نقاط جهان سازگار است، به احتمال زیاد این مواد ناشی از برخورد یک شهاب‌سنگ متلاشی شده است‌، برخلاف مواردی که ناشی از تصادم یک ستاره‌دنباله‌دار یا یک سیارک است.

کنت گفت: «تأثیر برخورد یک ستاره‌دنباله‌دار یا سیارک، نمی‌تواند باعث ایجاد چنین حجمی از مواد پراکنده مانند آنچه که در ابوهریره کشف شده، شود؛ به نظر می‌رسد که بزرگترین خوشه‌های یک شهاب‌سنگ متلاشی شده، قادر به ایجاد هزاران انفجار در طی چند دقیقه، و در طول یک نیمکره کره زمین باشند. فرضیه YDB پراکنده شدن ذراتی با سن مشابه را در مساحتی بیش از 14.000 کیلومتر از نیمکره شمالی و جنوبی مطرح می‌کند. و کشفیات ما از ابوهریره، ناشی از تأثیر چنین شهاب‌سنگ متلاشی شده‌ای است.»

 

مقاله رفرنس:

Andrew M. T. Moore, James P. Kennett, William M. Napier, Ted E. Bunch, James C. Weaver, Malcolm LeCompte, A. Victor Adedeji, Paul Hackley, Gunther Kletetschka, Robert E. Hermes, James H. Wittke, Joshua J. Razink, Michael W. Gaultois, Allen West. Evidence of Cosmic Impact at Abu Hureyra, Syria at the Younger Dryas Onset (~12.8 ka): High-temperature melting at >2200 °CScientific Reports, 2020; 10 (1) DOI: 10.1038/s41598-020-60867-w

close

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *