کشف کوچک‌ترین دایناسور مزوزوئیک (Mesozoic)، گونه‌ای جدید را در سیر تکامل پرندگان آشکار کرد

کشف کوچک‌ترین دایناسور مزوزوئیک (Mesozoic)، گونه‌ای جدید را در سیر تکامل پرندگان آشکار کرد

کشف یک جمجمه‌ی کوچک و پرنده مانند که در مقاله‌ای در Nature به توصیف آن پرداخته شده، گونه‌ای جدید به نام Oculudentavis khaungraae را معرفی می‌کند که می‌تواند به‌عنوان کوچکترین دایناسور مزوزوئیک شناخته شده در یافته‌های فسیلی باشد.

به گزارش ARCHAEOLOGYNEWSNETWORK، لارس اشمیت (Lars Schmitz) و یک تیم بین المللی، زمانی که در شمال میانمار، در حین کار بر روی فسیل‌های به‌دست آمده بودند، موفق به کشف این نمونه جمجمه‌ی به ظاهر بالغ محفوظ در سنگ کهربا شدند. از لحاظ اندازه و ابعاد، این نمونه قابل مقایسه با اندازه‌ی مرغ مگس (کوچک‌ترین پرنده‌ی زنده ) است.

اشمیت توضیح می‌دهد: مهره‌داران حفاظت شده در سنگ کهربا نادر هستند و این نمونه‌ی بینظیر، پنجره‌ای را به دنیای دایناسورها، در پایین‌ترین سطح طیف اندازه‌ای، گشود.

تصویر 1. نمونه‌ای از یک جمجمه‌ی به ظاهر بالغ که در سنگ کهربا محفوظ مانده، نشان از یک گونه‌ی جدید به نام Oculudentavis khaungraae است که می‌تواند معرف کوچکترین دایناسور مزوزوئیک در یافته‌های فسیلی باشد.

تصویر 2. اسکن جمجمه، این تصویر با کیفیت نشان‌دهنده‌ی یک ساختار استخوانی پیچیده است که متفاوت از دیگر ساختارهای استخوانی دایناسورهای پرنده است.

این تیم، ویژگی‌های بارز این نمونه را با اسکن سینکروترون (Synchrotron) با وضوح بالا مورد بررسی قرار دادند تا مشخص کنند که این جمجمه با دیگر نمونه‌ها از دایناسورهای پرنده چه تفاوت‌هایی دارد. آنها مشاهده کردند که اندازه‌ی استخوان حفره چشم این دایناسور، معرف شیوه زندگی آن در طول روز است. البته شباهت‌های شگفت انگیزی را با حفره‌ی چشم خزندگان مدرن نیز مشاهده کردند.

این جمجمه همچنین، یک الگوی بینظیر از محل اتصال(Fusion)  استخوان‌های مختلف جمجمه و همچنین وجود دندان را نشان داد. محققان به این نتیجه رسیده‌اند که اندازه‌ی کوچک این جمجمه و فرم و شکل غیرمعمول آن، ترکیبی از ویژگی‌های مختلف است که پیش از این دیده نشده بود.

تصویر 3. تصویر بازسازی شده و تجسمی از این دایناسور پرنده که در حال شکار یک حشره است.

این کشف مهم، گونه‌ای جدید را معرفی می‌کند که پیش از این از ثبتیات فسیلی جا مانده بود. همچنین شرایط مناسبی را جهت مطالعه و درک روند تکامل پرندگان فراهم کرد. این نمونه اثبات کننده‌ی کوچک‌سازی شدید اندازه‌ی بدن پرندگان در مراحل اولیه تکامل است.

حفاظت خوب این نمونه، پتانسیل سنگ کهربا را نیز نشان داد که تا کوچک‌ترین میزان اندازه‌ی بدن مهره‌داران را میتواند در خود حفظ کند و آن را برای آیندگان به نمایش بگذارد.

در ادامه اشمیت افزود: “هیچ گروهی از پرندگان امروزی، این ویژگی را ندارند که گونه‌های بالغ آن دارای چنین جمجمه‌ی کوچی باشد. این کشف به ما نشان داد که ما تنها یک دید و درک اندک از مهره‌داران کوچک جثه در عصر دایناسورها داریم.   

close

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *