مطالعات جدید گویای رشد طولانی مدت مغز انسان‌ریخت‌ استرالوپیتکوس افارنسیس است

مطالعات جدید گویای رشد طولانی مدت مغز انسان‌ریخت‌ استرالوپیتکوس افارنسیس است

مطالعات جدید در مورد انسان‌ریخت‌ها، گویای رشد طولانی مدت مغز انسان‌ریخت‌ استرالوپیتکوس افارنسیس (لوسی) پیش از ظهور گونه انسان بوده است.

مطالعة جدیدی نشان می‌دهد، یک گونه انسان‌ریخت بیش از 3 میلیون ساله به نام استرالوپیتکوس افارنسیس – که در این تصویر براساس جمجمه بازسازی شده یک نمونه بزرگسال مشاهده می‌شود – دارای دوره طولانی رشد مغز از کودکی، مشابه با آنچه در مورد انسان امروزی صدق می‌کند بوده است.

براساس گزارش Science News، گونه‌ی لوسی مغزهای کوچکی شبیه به شامپانزه‌ها داشتند، که با این وجود، مغزشان به آهستگی و با سرعتی شبیه به مغز انسان رشد می‌کرده.

این کشف، که در تاریخ 1 آوریل 2020، در Science Advances گزارش شده است، برای اولین بار نشان می‌دهد که رشد طولانی مدت مغز در انسان‌ریخت‌های جوان به داشتن مغز‌های بزرگ غیرمعمول منتهی نمی‌شود. فرضیه‌ای که حدود 20 سال است که مطرح است، بیان می‌کند که رشد مغز پس از تولد، در گونه انسان از حدود 2.5 میلیون سال پیش آغاز شده است، به گونه‌ای که مادران – که استخوان‌های لگن و مسیر تولد آن‌ها باریک شده است تا بتوانند به راحتی حرکت کنند – می‌توانند با خیال راحت نوزادان را به دنیا بیاورند.

فیلیپ گونز، متخصص دیرین انسان‌شناسی از انستیتوی انسان‌شناسی تکاملی ماکس پلانک و همکارانش، می‌گویند: «استرالوپیتکوس افارنسیس ((Australopithecus afarensis، یک گونه از انسان‌ریخت‌ها است که تقریباً 3 تا 4 میلیون سال قدمت دارد و در شرق آفریقا برای نخستین بار دیده شده، و بیشتر به خاطر اسکلت لوسی مشهور است، این گونه دارای مغزهایی با رشد آهسته بوده‌اند که تقریباً به حدود یک سوم حجم مغز انسان امروزی می‌رسیدند؛ یعنی رشد آهسته مغز پس از تولد، و قبل از ظهور گونه انسان (شاید حدود 2.8 میلیون سال پیش) اتفاق افتاده است،

گونز این نکته را یادآوری می‌شود که، تعداد کمی از نوزادان استرالوپیتکوس افارنسیس، برای محاسبه سن رسیدن این گونه به سایز مغز بالغ، مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. مغز کودک انسان، امروزه از نظر سایز، در حدود 5 سالگی به اندازه مغز انسان بالغ می‌رسد، در حالیکه در مورد شامپانزه‌ها و گوریل‌ها این سن حدود 2 تا 3 سالگی است.

در مطالعات اخیر، گونز و همکارانش براساس مطالعه شش استرالوپیتکوس افارنسیس بالغ و دو کودک، تخمین می‌زنند، سن رسیدن سایز مغز کودکان در این گونه به سایز بالغین در حدود 2.5 سالگی بوده است. کودکان استرالوپیتکوس افارنسیس نسبت به بالغین این گونه، در مقایسه با کودک انسان در همین سن، نسبت به انسان بالغ، مغز کوچکتری داشته‌اند.

داده‌های جدید در مورد گونه‌های لوسی پیشنهاد می‌کند، «اندازه مغز نوزادان [نسبت به میانگین یک بزرگسال بالغ] ممکن است حتی نسبت به مغز نوزاد انسان نیز کوچک‌تر باشد.» ، زاخاری کوفران از کالج واسر در پوکیپسی نیویورک، که در این مطالعه جدید مشارکتی ندارد. می‌گوید: «اگر چنین باشد، این موضوع  می‌تواند دوره‌ی طولانی رشد مغز استرالوپیتکوس افارنسیس را قویا، تقویت کند.»

جمجمه کودک 3.3 میلیون ساله استرالوپیتکوس افارنسیس، که در اینجا نشان داده شده است، نشانه‌هایی از رشد طولانی مدت مغز را نشان داده است، با این وجود از ساختار شبیه به شامپانزه برخوردار است.

گونز پیشنهاد می‌کند که رشد طولانی مدت مغز پس از زایمان در استرالوپیتکوس افارنسیس ممکن است بار جسمانی و تغذیه‌ای مادران را در مراقبت از نوزادان کاهش داده باشد، به خصوص اگر غذا کمیاب بوده باشد. او می‌گوید: «این موضوع به احتمال زیاد پایه و اساس تکامل دوران کودکی طولانی در نسل بشر را به وجود آورده است.»

گروه وی از سی.تی اسکن با وضوح بالا برای بررسی مغز فسیل شده یک نوزاد استرالوپیتکوس افارنسیس، و شش بزرگسال این گونه از جمله لوسی که همگی از محوطه هدار (Hadar) در اتیوپی کشف شده‌اند، استفاده کرده است، مغز دومین شیرخوار استرالوپیتکوس افارنسیس از سایت دکیکا (Dikika)در اتیوپی به دست آمده است. این اسکن‌ها به محققان کمک می‌کند تا بازسازی‌های دیجیتال 3 بعدی یا اندوکاست (اثر مغز بر روی استخوان جمجه) تهیه کنند. اندوکاست اثر ریز چین‌ها و شکاف‌های بافت مغز انسان یا شامپانزها را بر روی استخوان جمجمه نشان می‌دهد، اگرچه این نشانه‌های عصبی متفاوت هستند.

سی.تی اسکن همچنین به محققان این امکان را می‌دهد که با آشکار کردن لایه‌های میکروسکوپی مینای دندان که در طول دوران کودکی شکل می‌گیرد ، سن نوزادان را تعیین کنند، که مانند حلقه‌های درخت قابل شمارش است.

اندوکاست کودک دکیکا که به خوبی حفظ شده، یک چین و مجموعه‌ای از شیارها را به سمت عقب مغز حفظ کرده است که مشابه نمونه‌های شامپانزه‌ها است، این اثرات نشانگر یک ناحیه عصبی برجسته وابسته به بینایی است، اما مغز انسان به دلیل وجود بافت عصبی گسترده‌ای که اطلاعات بینایی و حسی را ادغام می‌کند فاقد این اثرات است. پیش از این مشخص شده بود كه جمجمه استرالوپیتکوس‌ها در آفریقای‌جنوبی نشانه‌هایی از منطقه بصری مشابه شامپانزه در مغز دارند.

هیچکدام از نوزادان استرالوپیتکوس افارنسیس، شواهدی از سازمان مغزی قدامی شبیه به انسان نداشتند، همانطور که در مورد انسان‌ریخت، 300 هزار ساله آفریقای‌جنوبی به نام هومو نالدی نیز چنین بوده است.

تاد پروس انسان‌شناس و متخصص علوم اعصاب، از دانشگاه اموری در آتلانتا، که عضوی تیم مطالعاتی گونز نیست، با این موضوع موافق است که اندوکاست استرالوپیتکوس‌ افارنسیس‌های، به دست آمده از محوطه هدار، در بردارنده‌ی چین‌ها و خطوط بسیاری هستند که مرتبط با منطفه بینایی مغز است، که مشابه با اثرات اندوکاست جمجمه کودکان استرالوپیتکوس به دست‌آمده از آفریقای جنوبی است، که قدمت آن‌ها در حدود 2.8 میلیون سال پیش است.

آیدا گومز-روبلز، دیرین انسان‌شناس از دانشگاه کالج لندن می‌گوید: «هنوز موارد بسیاری در مورد سرعت رشد مغز استرالوپیتکوس افارنسیس‌ها وجود دارد که باید بفهمیم. محققان نمی‌توانند سایز مغز یک استرالوپیتکوس افارنسیس، را از کودکی تا بزرگسالی دنبال کنند، بنابراین نتایج تحقیقات جدید، نمی‌تواند به طور قطع میزان رشد مغز را تعیین کند.» تفاسیر قبلی از ساختار مغز انسان‌ریخت‌ها، براساس اندوکاست مباحث متعددی را مطرح کرده است، که مانع قضاوت آیدا گومز در رابطه با مغز گونه لوسی شد.

منبع:
  1. Gunz et al. Australopithecus afarensisendocasts suggest ape-like brain organization and prolonged brain growthScience Advances. Published online April 1, 2020. doi: 10.1126/sciadv.aaz4729.

close

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *