انگشتان‌‌ شست نئاندرتال برای نگه‌داشتن ابزارهای دسته دار بهتر انطباق یافته است

انگشتان‌‌ شست نئاندرتال برای نگه‌داشتن ابزارهای دسته دار بهتر انطباق یافته است‌

مطابق مقاله منتشر شده در ساینتیفیک ریپروت (Scientific Reports)، انگشتان شست نئاندرتال به همان روشی که ما چکش را نگه می-داریم برای نگه¬داشتن ابزارها بهتر انطباق یافته بودند.

انگشتان‌‌ شست نئاندرتال برای نگه‌داشتن ابزارهای دسته دار بهتر انطباق یافته است

به گزارش phys، یافته‌­ها حاکی از آن است که ممکن است نئاندرتا‌ل‌­ها دریافته باشند که دقیق­تر گرفتن- جایی که اشیا بین نوک انگشت و انگشت شست نگه داشته می­شوند- چالش برانگیزتر از نیروی محکم گرفتن «فشردن» است، جایی که اشیا مانند یک چکش بین انگشتان و کف دست با نیروی مستقیم انگشت شست نگه داشته می­‌شوند.

آملین باردو (Ameline Bardo) و همکارانش با استفاده از تجزیه و تحلیل سه بعدی (3-D)، از مفاصل بین استخوان­‌های مسئول حرکت انگشت شست – در مجموع به عنوان ذوزنقه متاکارپال[1] – از پنج فرد نئاندرتال، نمونه‌برداری کردند و نتایج را با اندازه گیری‌­های انجام شده از بقایای پنج انسان مدرن اولیه و [2]40 بزرگسال مدرن اخیر مقایسه کردند.

نویسندگان، همبستگی در شکل و جهت­‌گیری نسبی مفاصل پیچیدۀ ذوزنقه­‌ای متاکارپال پیدا کردند که حرکات مختلف تکراری شست را در نئاندرتال­‌ها در مقایسه با انسان­‌های امروزی پیشنهاد می­‌کند. بقایای پایۀ مفصل شست نئاندرتال، صاف‌­تر وهمراه با سطح ارتباطی کوچک است، و به صورت کشیده تر در کنار دست قرار گرفته است. این حالت قرارگیری انگشت شست، استفادۀ منظم از نیروی «فشردن» محکم (چنگ زدن) را نشان می‌­دهد، مانند نمونه­‌هایی که اکنون برای نگه داشتن ابزارهای دسته‌­دار استفاده می­‌کنیم. در مقایسه، این سطوح مفصلی به طور کلی در انگشت شست انسان امروزی/مدرن بزرگ‌تر و خمیده‌­تر هستند، این یک مزیت هنگام گرفتن اشیا بین بالشتک‌­های انگشت[3]  و انگشت شست است، که به عنوان گرفتن دقیق (precision grip) شناخته می­‌شود.

اگرچه مورفولوژی نئاندرتال های مورد مطالعه برای محکم گرفتن «فشردن» (power ‘squeeze’ grips) مناسب تر است، آن‌­ها همچنان قادر بودند که دستانشان را به دقت قرار بدهند، اما به گفته نویسندگان این مسئله چالش برانگیزتر از انسان مدرن است.

مقایسه مورفولوژی فسیلی بین دستان نئاندرتال و انسان­‌های امروزی ممکن است بینش بیشتری در مورد رفتارهای خویشاوندان باستان ما و استفاده اولیه از ابزار فراهم کند.

[1]تراپزیوم متاکارپال مفصل متحرک بین تراپزیوم و پایۀ اولین استخوان متاکارپال است.« استخوان­های دست عبارتند از کارپال (مچ)، متاکارپال (کف دست) و فلانکس (بندانگشت) که مچ دارای هشت استخوان با اشکال نامنظم است که تراپزیوم یکی از این استخوان ها است».

[2]درحالیکه متن خبر از 50 نمونه یاد می کند، متن مقاله مربوطه تعداد 40 نمونه را ذکر می کند که می تواند مربوط به اشتباه تایپی بوده باشد (مترجم).

[3] منظور قسمت داخلی بند دیستال و یا بند سوم انگشتان است (مترجم)

close

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *